Świadomość potrzeby i jej zaspokojenia

Świadomość potrzeby i jej zaspokojenia W macicy matki człowiek nie posiada jeszcze żadnej samoświadomości. Jest nierozerwalnie złączone z otoczeniem. Narodziny są tym momentem, w którym dziecko przenośnie ora dosłownie oddziela się od bezmyślnej jedności. Moment odcięcia pępowiny stanowi najważniejszy warunek, dzięki któremu niemowlę ludzkie może stworzyć świadomość ogólną, samoświadomość oraz samowiedzę: jego biologiczne potrzeby nie są już więcej automatycznie zaspokajane. Samoświadomość powstaje najpierw jako fizyczne odczucie. Na przykład noworodek potrafi sygnalizować swe fizyczne samopoczucie. Mglisto odczuwa poczucie głodu jak również smaku letniego mleka, różnicę między mokra jak również sucha pieluchą. Wyczuwa także różnice miedzy zimnym stołem w czasie przewijania oraz ciepłym mlekiem matki, która go przytula. Te szokujące różnice konfrontują dziecko z jego własnym ciałem. Niezmiernie ważne jest to, jak dziecko przestrzennie odczuwają ciało. To znaczy, jak czuje się ono w odniesieniu do innych ludzi oraz przedmiotów oraz w przestrzeni. Zmysł dotyku oraz poczucia pozycji ciała odgrywają przy tym główna role. Początkowo dziecko nie ma nawet pojęcia, ze różne części ciała są częściami jego samego.