Poznanie własnych możliwości, cech charakteru i motywów postępowania

Poznanie własnych możliwości, cech charakteru i motywów postępowania Aby mówić spojrzeć na siebie z dystansu, poznać swoje możliwości jak również cechy charakteru oraz motywy postępowania niezbędne jest, aby dziecko potrafiło spojrzeć na siebie z dystansu, czyli jak na inna osobę. Aby potrafiło wpaść na pomysł, że mogłoby być kimś innym niż jest obecnie, jakimś innym dzieckiem oraz a by z punktu widzenia tej relatywności umiało spojrzeć na siebie oraz ocenić siebie samego. Do takiego jakże krytycznego podejścia dziecko nie jest początkowo zdolne, nie mówiąc już o tym, ze ma ono jeszcze za mało doświadczenia, aby mogło w pełni poznać samego siebie. Od chwili, kiedy dziecko zaczyna samo chodzić do przedszkola, spotyka coraz więcej ludzi, którzy kreują jego zachowania oraz tworzą jego obraz. Jest to bardzo racjonalne podejście do problemy samowiedzy. Jesteś taki, jak inni o tobie myślą oraz jakie informacje na ten temat ci przekazują. Wiedza o sobie zależy od tego, co sam człowiek o sobie myśli. Inni nie mogą tego przecież wiedzieć. A poza tym ta wiedza nie zawsze jest wiedzą świadomą. Składają się na nią również sny, fantazje, fobie jak również obawy oraz inne odczucia, które nie zawsze można wyrażać słowami. Nie należy zbyt jednostronnie podchodzić do tego zagadnienia. Jeżeli nasza wiedza zależałaby tylko od tego co inni o nas myślą, to nasza wiedza polegałaby jedynie na tym, co inni o nas mówią.

Fizyczne poczucie własnego „ja”

Fizyczne poczucie własnego Fizyczne poczucie własnego ja rozpoczyna się już w pierwszym roku życia dziecka. Dzieje się tak przede wszystkim dzięki jego działaniu. Im bardziej niezawodna jest reakcja otoczenia na poczynania dziecka, tym łatwiej dojdzie ono do odkrycia, ze samo ja powoduje. Poczucie to jest jądrem, wokół którego kształtuje się jego dalsza jego świadomość. Dla dziecka poczucie własnej sprawności, możliwości osiągnięcia czegoś, jest prawdopodobnie bardzo istotne w procesie powstawania samoświadomości. Budzenia się samoświadomości nie można jednak u dziecka tylko nabywanym doświadczeniom. Ważne jest także neurologiczne dojrzewanie neurologiczne dojrzewanie możliwości dziecka. Na przykład mózg dziecka musi być zdolny do zapamiętywania uprzednich wydarzeń oraz do ich przewidywania. Jest to możliwe jedynie wtedy, gdy w mózgu istnieje pewna liczba neurologicznych połączeń. Dopiero wówczas można mówić o własnym „ja”. Jest to pomost, który łączy przeszłość z przyszłością. Neurologiczne dojrzewanie jest procesem stopniowym, w którym uczucie własnego ja powstaje zupełnie nagle oraz niespodziewanie. Można to porównać do kwiatu wyrysowanego przez mróz na szybie. Pojawia się on zupełnie nagle, ale poprzedzone to jest procesem oziębiania się ziemi. Najprawdopodobniej najważniejszym lustrem dla każdego dziecka są inni ludzie i to dużo ważniejszymi niż lustro wiszące na ścianie. Szczególnie ludzie, do których dziecko jest bardzo przywiązane. Początkowo „ja” ma znaczenie bardzo słabe, ma chwiejna podstawę. To co dziecko zaczyna sobie myśleć o samym sobie w wyniku kontaktu z innymi osobami, osobami przede wszystkim w wyniku kontaktu z matka lub inna stała opiekunką, która stanowi zawsze oczywiste tło dla jego życia, zależy od otoczenia. Dziecko czuje się samym sobą, ponieważ mama reaguje na niego oraz odzwierciedla jego istnienie. Najważniejsze jest, aby dziecko czuło, jak dużo znaczy dla rodziców oraz jak im zależy na nim. Na przykład złe wyniki w nauce spowodowane są brakiem wiary, ze nic nie potrafią, brakiem wiary w siebie. Wypływa stąd wniosek, ze samowiedza wynika i składa się z subiektywnej oceny samego siebie. Niewiele jednak wiadomo na temat samowiedzy dziecka o sobie samym. Być może dlatego, ze aby móc dobrze poznać siebie potrzebna jest spora dawka autoironii. Ale ją można zaobserwować dopiero u dzieci dziewięcioletnich. Poznanie samego siebie wymaga, bowiem nieco ironicznego spojrzenia na własną osobę. A tego niektórzy nigdy się nie nauczą.

Niezmiernie ważne poczucie własnego „ja”

Niezmiernie ważne poczucie własnego U dorosłych poczucie własnego „ja” na pewno istnieje, ale nie potrafią oni bliżej tego sprecyzować. Najczęściej kwitują to nieokreślonym stwierdzeniem w rodzaju ‚po prostu jestem samym sobą”. Samoświadomość jest poczuciem własnej kontynuacji jak również własnego istnienia, niezależnie od innych. Wiedza o sobie to wiedza o własnym wyglądzie, własnych możliwościach, jak również znajomość swego charakteru oraz motywów. W rozwoju jednostkowym samoświadomość wyprzedza znacznie powstanie samowiedzy. Samowiedza to wiedza o sobie. Człowiek jest niezwykle skomplikowanym systemem energetycznym. Życie to nieustanne przechodzenie ze stanu równowagi w stan wytrącenia z , równowagi spowodowane działaniem różnych procesów biologicznych w organizmie. Zaburzenia równowagi biologicznej powstaje przez brak tego lub innego składnika. Zadaniem otoczenia, w którym organizm się znajduje, jest dostarczenie mu brakującego elementu. Jeżeli to nie nastąpi organizm umiera. Im niższy jest żyjący organizm(na przykład jednokomórkowy), tym płynniej przebiega u niego proces wytracenia oraz powrotu do biologicznej równowagi, ponieważ otoczenie dostarcza automatycznie niezbędnych składników.