Rodzaje lęku

Rodzaje lęku Lęk podzielić można na odczuwalny (wyczekiwanie na zdarzenia dla nas przykre, o których nic nie wiemy) i domniemany (stan emocjonalny powstający na bazie naszych wyobrażeń, nie mający nic wspólnego z realnym zagrożeniem). Lęk odczuwalny związany jest z zaburzeniami związanymi ze strachem lub z lękiem. Zaburzenia związane ze strachem to np. fobia. Zaburzenia związane z lękiem to przede wszystkim zespół paniki i zespół lęku uogólnionego. Lęk domniemany, dzieląc najogólniej, złożony może być z zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych lub z zaburzeń somatoformicznych. Ponadto lęk podzielić można na lęk: ukryty (przemieszczenie z przejawu w postać somatyczną), lęk wolnopłynący (uczucie przenikającego niepokoju), lęk napadowy – paniczny, lęk fobiczny – sytuacyjny. Inny podział lęku wyróżnia: lęk realistyczny, moralny, neurotyczny, czy traumatyczny. Istnieją jeszcze inne rodzaje zaburzeń i lęków. Ze względu na ich różnorodność, problem jest skomplikowany i rozległy. Trudno właściwie zdiagnozować rodzaj zaburzenia. Najistotniejszą sprawą jest odnalezienie i określenie źródła naszego lęku.Podstawową reakcją organizmu w sytuacjach lękowych są zaburzenia psychosomatyczne. Są to m. in. pocenie się, drżenie, tężenie mięśni, mrowienie, ból serca, zakłócenia oddychania, biegunka, czy moczenie się. Bardziej skomplikowanymi reakcjami obronnymi organizmu są zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Polegają one na zachowaniu, w którym pojawiają się myśli obsesyjne i natręctwa, przymusowe zachowania i ruchy. Zachowania te zwykle są przykre dla osoby, której dotyczą. Niejednokrotnie tez, uniemożliwiają jej normalne funkcjonowanie. Natręctwa to pewnego rodzaju rytuały, które w mniemaniu osoby dotkniętej zaburzeniem, mają zapobiec nieszczęściu, które mogłoby się wydarzyć, gdyby dana czynność nie została wykonana. Osoby cierpiące na tego rodzaju zaburzenia czują przymus i zwykle zdając sobie sprawę z absurdu swojego zachowania, nie potrafią opanować swojego zachowania. Inną formą zaburzeń są zaburzenia somatoformiczne – osoby dotknięte nimi, odczuwają objawy sugerujące istnienie problemów natury medycznej czy zdrowotnej, podczas gdy takie nie występują. Ponadto, inne dolegliwości związane z lękiem dotyczyć mogą różnego rodzaju bólu, bezsenności, częściowego paraliżu, zaniku wrażliwości na ból, amnezji i wielu wielu innych.

Lęk jako stan emocjonalny

Lęk jako stan emocjonalny Lęk to nie tyle emocje, ale stan emocjonalny. Wiąże się on przede wszystkim z przewidywaniem niebezpieczeństwa nadchodzącego z zewnątrz lub z wewnątrz organizmu. Lęk postrzegany jest jako stan bardziej skomplikowany i niebezpieczny dla człowieka niż strach. Niekontrolowany może prowadzić do wielu zaburzeń mogących bezpośrednio wpływać na nasze życie, powodując że w niektórych przypadkach, stany lękowe uniemożliwiają nam prawidłowe funkcjonowanie. Czasem wręcz wymagają hospitalizacji. Na przestrzeni wielu lat badań, naukowcy szczegółowo zgłębili istotę lęku. Wyodrębnili wiele jego rodzajów i spróbowali określić jego przyczynę i sposoby zapanowania nad tym stanem. Nie kontrolowany lęk, powtarzające i nasilające się stany lękowe mogą powodować reakcje lękowe nieadekwatne do bodźców. Niepokój czy napady lekowe mogą zacząć wywoływać sytuacje nie mające znamion zagrożenia. Najczęstszymi postaciami lęku są: nieokreślony niepokój, napady lękowe czy postać lęku zlokalizowanego – dotycząca określonej części ciała lub określonej sytuacji. Nie istnieje człowiek który nie odczuwałby strachu. Zdolność do przeżywania tej emocji jest dana każdemu z chwilą urodzenia. Poprzez całe życie strach może przybierać różne formy. Nigdy jednak nie zanika całkowicie. Źródłem naszego strachu najczęściej jest realne zagrożenie. Niebezpieczeństwo, które widzimy, słyszymy lub odczuwamy. Szmery, nieznane odgłosy czy nieokreślony hałas wzbudzają strach. Nieistotne jest to, czy odgłosy które słyszymy są głośne czy ciche. Równie mocno boimy się nagłego krzyku, jak nieznanego pochodzenia szmeru. Innym źródłem strachu mogą być nasi bliscy, czy osoby, które za pomocą strachu chcą zmanipulować nas i wymóc na nas określone zachowanie. Rodzic, który strofuje swoje dziecko, strasząc je złym wilkiem. Nauczycielka w szkole strasząca złą oceną, czy psychopata, pragnący poprzez strach zapanować nad ofiarą i zmusić ją do określonego zachowania. W tych przypadkach występuje realne zagrożenia lub realna możliwość jego wystąpienia, jako podstawowe źródła strachu.