Relacyjny charakter pustki

Relacyjny charakter pustki Relacyjny charakter pustki Pustka jest zjawiskiem bardzo złożonym i wielowymiarowym, ciężkim do ogarnięcia przez ludzki rozum. Pierwsze problemy, które pojawiają się w próbach ujęcia tego fenomenu są związane z niemożnością skonstruowania jego definicji. Trudno jest bowiem formułować jednoznaczne sądy o tym, co nigdy nie było i nie będzie jednoznaczne. Pustka nie tylko inaczej znaczy w filozofii, biologii, fizyce, teologii, socjologii, teorii literatury (i innych dziedzinach naukowych), ale również coś innego znaczy dla różnych przedstawicieli tych nauk. Zatem pustka budzi wiele sporów i kontrowersji. Niektórzy głoszą jej całkowitą negacje, inni twierdzą, że pustka istnieje, ale jedynie relacyjnie, jeszcze inni posuwają się do afirmacji jej jako czegoś absolutnego. Pustka uobecnia się poprzez nieobecność, a tym samym jawi się jako brak czegoś lub kogoś. Nie dana nigdy bezpośrednio, ukazuje swe rozmaite oblicza w zależności od okoliczności towarzyszących. Owa pośredniość pustki sprawia nie lada problemy zarówno epistemologiczne jak i terminologiczne.