Talizmany

Talizmany Przedmioty mające zniszczyć pecha to oczywiście popularnie nazywane i bardzo chętnie nabywane talizmany. Oczywiście istnieje grupa talizmanów, która nie przynosi pecha, ale dostarcza nam innych zalet jednak coś kosztem czegoś. Oczywiście talizmany w pierwotnym założeniu mają przynosić szczęście ich właścicielom, co może okazać się wielce pomocne i przynieść wiele korzyści ich właścicielom. Ludzie od dawna wierzyli w takie rzeczy jak pech i talizmany na zwalczenie pecha, a co za tym idzie inna grupa ludzie robi interes na tym, aby ludziom potrzebującym dostarczyć odpowiednio wielką ilość sprawdzających się talizmanów. Talizmany to oczywiście bardzo dobrze znane czterolistne kończyny, które jednak bardzo ciężko jest znaleźć, a więc poprzez swoją rzadkość mogą oznaczać, że przeciwdziałają pechowi. Innym rodzajem talizmanu przeciw pechowi może być oczywiście królicza łapka albo końska podkowa, ale wszystkie te talizmany sprawdzają się jedynie, jeżeli ktoś naprawdę wierzy w to, że one działają.

Rodzaje lęku

Rodzaje lęku Lęk podzielić można na odczuwalny (wyczekiwanie na zdarzenia dla nas przykre, o których nic nie wiemy) i domniemany (stan emocjonalny powstający na bazie naszych wyobrażeń, nie mający nic wspólnego z realnym zagrożeniem). Lęk odczuwalny związany jest z zaburzeniami związanymi ze strachem lub z lękiem. Zaburzenia związane ze strachem to np. fobia. Zaburzenia związane z lękiem to przede wszystkim zespół paniki i zespół lęku uogólnionego. Lęk domniemany, dzieląc najogólniej, złożony może być z zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych lub z zaburzeń somatoformicznych. Ponadto lęk podzielić można na lęk: ukryty (przemieszczenie z przejawu w postać somatyczną), lęk wolnopłynący (uczucie przenikającego niepokoju), lęk napadowy – paniczny, lęk fobiczny – sytuacyjny. Inny podział lęku wyróżnia: lęk realistyczny, moralny, neurotyczny, czy traumatyczny. Istnieją jeszcze inne rodzaje zaburzeń i lęków. Ze względu na ich różnorodność, problem jest skomplikowany i rozległy. Trudno właściwie zdiagnozować rodzaj zaburzenia. Najistotniejszą sprawą jest odnalezienie i określenie źródła naszego lęku.Podstawową reakcją organizmu w sytuacjach lękowych są zaburzenia psychosomatyczne. Są to m. in. pocenie się, drżenie, tężenie mięśni, mrowienie, ból serca, zakłócenia oddychania, biegunka, czy moczenie się. Bardziej skomplikowanymi reakcjami obronnymi organizmu są zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Polegają one na zachowaniu, w którym pojawiają się myśli obsesyjne i natręctwa, przymusowe zachowania i ruchy. Zachowania te zwykle są przykre dla osoby, której dotyczą. Niejednokrotnie tez, uniemożliwiają jej normalne funkcjonowanie. Natręctwa to pewnego rodzaju rytuały, które w mniemaniu osoby dotkniętej zaburzeniem, mają zapobiec nieszczęściu, które mogłoby się wydarzyć, gdyby dana czynność nie została wykonana. Osoby cierpiące na tego rodzaju zaburzenia czują przymus i zwykle zdając sobie sprawę z absurdu swojego zachowania, nie potrafią opanować swojego zachowania. Inną formą zaburzeń są zaburzenia somatoformiczne – osoby dotknięte nimi, odczuwają objawy sugerujące istnienie problemów natury medycznej czy zdrowotnej, podczas gdy takie nie występują. Ponadto, inne dolegliwości związane z lękiem dotyczyć mogą różnego rodzaju bólu, bezsenności, częściowego paraliżu, zaniku wrażliwości na ból, amnezji i wielu wielu innych.

Pustka

Pustka Opowieść o pustce nie powinna być wyczerpująca, bo jakim sposobem można byłoby wyczerpać coś, co nie istnieje substancjalnie, jak chociażby woda, coś, co nie jest nigdy dane bezpośrednio, ale zawsze poprzez coś innego, i to niekoniecznie inny byt. Każda kultura wykształciła swój stosunek do zjawiska pustki. Punktem wyjścia mogła być pustka fizykalna, widziana poprzez puste naczynia. To co nieobecne kazało myśleć o sobie, choć nie miało własnego imienia, tak jakby puste wnętrze domagało się refleksji o tym, co było w nim kiedyś, co mogło być, co być może będzie. Pustka zatem nie pozostawia człowieka w spokoju, prowokuje go swoim nieistnieniem, albo raczej innym istnieniem, istnieniem inaczej, obok którego nie można przejść obojętnie. Przygodzie z pustką towarzyszy lęk i fascynacja. Od razu trzeba zapomnieć o prostej definicji pustki, która dałaby poczucie stabilności, która umożliwiłaby poruszanie się po twardym gruncie. Oto wchodzimy w przestrzeń pozbawioną jakichkolwiek pewników, a wypełnioną przeróżnymi relacjami. Pustka nas otacza, jest wszechobecna, więc wpływa na nasze życie. Pustka została wykorzystana przez człowieka w wielu dziedzinach, ale chyba najpiękniej w muzyce. Instrumenty muzyczne grają tylko dzięki temu, że w ich obręb wchodzi pusta przestrzeń, że się w nie wcina. Pudło rezonansowe w instrumentach strunowych, takich jak gitara, skrzypce czy pianino, to przykład najbardziej obrazowy, ale pustka jest w jakimś stopniu obecna w każdym instrumencie, można nawet zaryzykować stwierdzenie, że bez pustki nie byłoby wcale muzyki. Flety i inne instrumenty dęte są wydrążone w środku, dodatkowo jeszcze większość z nich ma dziurki, których przesłanianie w jakichś kombinacjach, daje różne efekty dźwiękowe. Harfa jest ramą, w której przeplatają się struny i szczeliny. A jak powstały te niezwykłe przedmioty? Człowiek obserwował swoje naturalne środowisko i odkrywał rozmaite zjawiska, świst wiatru wiejącego między gałęziami drzewa, echo w tunelu albo jaskini, cichy szum we wnętrzu muszli przytkniętej do ucha. Obserwował on także samego siebie i wiedział, że nie wyda z siebie żadnego odgłosu, jeśli nie wpuści do swego ciała odrobiny pustki, jeśli nie uczyni z siebie czegoś na kształt pudła rezonansowego.

Typowe reakcje wystraszonych

Typowe reakcje wystraszonych Strach naturalny, działając jako stymulator i aktywator naszego organizmu pomaga nam przeciwstawić się niebezpieczeństwu. Zdolność koncentracji wzrasta, zmysły zostają wyostrzone, bardziej niż zwykle panujemy nad własnym ciałem, cechuje nas większa precyzja ruchów. Wzrasta ogólna wydolność organizmu. Wszystko po to aby wzmocnić nasze działania przeciwstawiające się zagrożeniu. W przypadku możliwego zagrożenia to także strach pomaga nam właściwie zabezpieczyć się przed niebezpieczeństwem, podejmować szybkie decyzje, skupić się na działaniach profilaktycznych. W przypadku strachu nienaturalnego, organizm zwykle reaguje gwałtowniej. Strach chwyta za gardło, jeży włosy, odbiera mowę, tamuje oddech. Ekstremalną formą strachu nienaturalnego jest panika. Panika dotyczyć może nie tylko pojedynczej jednostki, ale całej grupy ludzi. W przypadku paniki, strach odbiera zdolność racjonalnego myślenia i koncentracji, zwiększa napięcie mięśniowe, przyspiesza tętno, oddech. Prowadzić może także do paraliżu lub panicznych, bezsensownych działań. Lęk jest procesem wewnętrznym. Powstaje wewnątrz naszego organizmu i umysłu. Nie jest związany z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Lęk często staje się patologiczny. Dzieje się tak, gdy towarzyszy on stale, jako uczucie niepokoju, napięcia czy skrępowania. Nie pozwala na swobodę, co w konsekwencji prowadzi do zaburzeń. Według psychologów, lęk związany jest z naszym id i ego. Gdy napięcia id nie są rozładowywane, ego zaczyna gromadzić nasze lęki. Źródłem leku mogą być obawa przed rzeczywistymi zagrożeniami w świecie zewnętrznym, własne sumienie, czy realny świat reprezentowany np. przez rodziców, którzy swoim zachowaniem w okresie naszego dzieciństwa powodowali, że baliśmy się działać impulsywnie, żyjąc w strachu, że zrobimy coś za co poniesiemy karę. Często nasz lęk powstaje na podstawie naszych wyobrażeń o niebezpieczeństwie, a nie rzeczywistego zagrożenia. To w jaki sposób reagujemy na dostarczane z zewnątrz impulsy, lęki, niebezpieczne sytuacje, a także stres, ma wpływ na umiejętność rozładowywanie naszych emocji. Im lepiej sobie z tym radzimy, tym mniej narażeni jesteśmy na szkodliwe następstwa tłumienia lęków.